czwartek, 29 stycznia 2015

Rozdział 1

Obudziłam się...niestety. Pierwsze co poczułam to przerażające zimno. Starałam sobie przypomnieć wczoraj. No tak, trudno zapomnieć najgorszy dzień w życiu. Zaczeły spływać mi łzy. Nie wycierałam ich.  Tak bardzo jej potrzebowałam. Chciałam się teraz obudzić, poczuć zapach jajecznicy. Zbiec na dół, pocałować mamę w policzek. Po chwili jeść z pośpiechem patrząc jej w oczy. Ubrać się, wyjść do szkoły. I tak codziennie. Rutyna, dzień w dzień. Ale za to jak szczęśliwie. Dawno nie
używałam słowa ,,szczęście''. Nie zaznałam go. Ostatnio szczerze śmiałam się w dzieciństwie. Życie.
- Wszystko w porządku? -  usłyszałam jakiś głos a po chwili, chyba facet, nie wiem bo miał rurki, pedał chyba. Owy pedał dotknął mojego ramienia.
Andy's point of viev
Zmierzałem właśnie do sklepu. Właściwie to przegrałem zakład z chłopakami,dlatego tam właśnie szedłem. Zobaczyłem dziewczynę w koszulce Nirvany. Płacze. Gówno mnie to obchodzi,pewnie chłopak ją rzucił. Idiotka.
Byłem trochę bliżej i zobaczyłem, że oprócz koszulki Nirvany, nie ma niczego na sobie. Kurtkę zarzuciła na nogi. Postanowiłem wykazać się męstwem i yyy...odwagą? Jeśli ma okres to chyba tak. Wiem co się wtedy dzieje z Ashem, potrafi zabić...zaraz...co? Ech,no mi też piździ zimnem,ale w końcu jestem mężczyzną.
- Wszystko w porządku? - nie odpowiedziała, złapałem ją za ramię. Zadrżała. Coś w niej było co nakazało mi zostać. Lekko drżąc wziąłem jej podbródek i mimowolnie nasze spojrzenia się spotkały. Jej przepięknie, zielone oczy w których mógłbym utonąć były mocno zaczerwienione od płaczu.
- Długo tu siedzisz? - zacząłem się martwić. Dlaczego ja się przejmuję? Znam ją może z...ja jej nie znam ani trochę!
- Od...od w...wcczzoraj - matko! Jak ona drżała! Muszę coś zaradzić.
- Ile masz lat i gdzie mieszkasz? - spytałem. Odwiozę ją do domu.
- Chuj ci w dupe. Nie powiem i radzę spierdalać - mruknęła. Ech... Kobiety...
- Spokojnie, nic ci nie zrobię. Chcę tylko pomóc - w tym samym momencie poczułem okropny ból.
Ann's point of view
Wkurwił mnie więc go uderzyłam. Uciekłam z tego miejsca i znalazłam się na jakiejś zatłoczonej ulicy. No nie...w tej obskurnej kamienicy mieszkam... Chyba muszę tam wrócić.
Weszłam.
- Halo? - krzyknęłam, lecz odpowiedziała mi głucha cisza. Czyli jest ok, mogę wchodzić. Na stole widać było ślady sanitariuszy. Dużo papierków od strzykawek, leków i chuj wie jeszcze czego. Wzięłam koc i walnęłam się na kanapę. Założyłam słuchawki i puściłam folder z mocniejszymi brzmieniami typu Nirvana,Slayer, Metallica itp. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam.
                                ***
Byłam w jakieś klatce. Pokój był tak biały, że oślepiał. Nagle do pokoju wbiegło dziecko. Zaczęło krzyczeć,a potem kolejne i kolejne i tak w nieskończoność. Usłyszałam pukanie. Coraz głośniejsze,aż się obudziłam. Pukanie mi się nie śniło. Podbiegłam do drzwi i je otworzyłam. Stał w nich bliżej nie znany mi facet.
- Anna Palvin?
- Tak,to ja. - to chyba nie...

_____________________________________________
Zjebałam! Kilka razy mi sie to usuwało...blogger na telefonie to zło  nieczyste i wytwór szatana!
Opisy były dłuższe,były. Bo jak pisałam wcześniej blogger to zło.
Next będzie najwcześniej w poniedziałek. Postaram się o dłuższy.

2 komentarze:

  1. Świetny rozdział, ale zastanawia mnie to dlaczego uderzyła biednego Biersacka w twarz? Przecież on chciał tylko pomóc! Co za....już za nią nie przepadam xd
    Grrrr, ale mnie baba zezłościła ^^
    Jak ona mogła go uderzyć? Pytam się JAK?!
    Wracając do tematu.
    Czekam na więcej i oby Anna Palvin (:3) polubiła naszego gwiazdorka :D
    Pozdrawiam, życzę weny i zapraszam do siebie na rozdział czwarty!!
    life-is-not-always-colorful.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  2. KUUURWA NO!
    PISZĘ TEN KOM 3 RAZ I SIĘ ZARAZ ZABIJĘ NORMALNIE
    NIE CHCE MI SIĘ PISAĆ TAK WIĘC: SUPER ROZDZIAŁ XDDD
    Życzę weny i zapraszam do siebie!
    my-psychic-world.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń